خدایا تو را برای آنچه هستی شکر٬ یا الله

محبوبم بودنت را و نزدیکی‌ات را شکر٬ یا حی و یا قریب

نازنینا جبر و قهرت را شکر٬ یا جبِار و یا قهارِ

عزیزا قبض و بسطت را شکر٬ یا قابض و یا باسط

مهربانا بزرگی و دانایی و توانایی ات را شکر٬ یا عظیم و یا علیم و یا قادر

الهی شکرت ٬ شکری ویژه و مخصوص

شکری و چه گویم چه شکری

شکراً شکرا

خداجان تو را بخاطر تمام آنچه در زندگی٬ غم و ماتم و مصیبت مینامند شکر

بهترینا تو را برای تمام آنچه شادی و نعمت میدانند شکر

پروردگارا تو را بخاطر تمام دارایی‌ها و نداری‌ها شکر

تو را برای آنچه بوده و هست و خواهد بود شکر

خدایا شکرت و حمدت را شکر

محبوبا شکر شکرت و شکر حمدت را شکر

دلبرا شکرت که شکرت که شکرت که...

الهی تو خود شاکری و تو خود شکوری

یا شاکر و یا شکور

یا صانع ما را آنچنان بساز

یا رب آنچنان تربیتمان کن

که بود و نبودمان٬ و سخن و سکوتمان٬ و نشستن و برخاستنمان٬ و خواب و بیداریمان

و خندیدن و گریستنمان و دم و بازدممان

و زندگی و مرگمان و هست و نیستمان

شکر تو و شکر تو باشد

خدایا والاترین هدایایت را شکر

الهی عشق را و عشق را و عشق را شکر

یا الله عشقت را به گستردگی زمین‌ها و آسمان‌ها شکر

به پهنای شکر پیامبران و نزدیکانت

به وسعت ظاهر و باطن و اول و آخر

الهی عشقت را به وسعت مهربانیت شکر

و الهی عشقت را به پهنای کرمت شکر

و الهی عشقت را به عظمت عشقت شکر

یا الله

عشقت را به عشقت شکر

خودت را به خودت شکر

یا شاکر و یا شکور

یا الله

خودت شکر خودت

یا خدا

خودت و خودت

الله

                                                  الهي به سويت آمـــــــــــــده‌ام!

                                          رمضان ماه عترت و قرآن   

رمضان شهر عشق و عرفان است               رمضان بحر فيض و احسان است

رمــضــــان، مــاه عــتــرت و قــرآن              گــــاه تــــجديد عهد و پيمان است

رمــضــان امــتــــداد جــــاده نــــور                در گذرگاه هــر مــــسلمــان است

رمــضــان چــلچــراغ نـــور افـشان                  در شبــستان قلــب انـسان است

مـــاه تــحكــيــم آشنـــايــــي هـــا                  مــاه تعــطيل قــهر و حرمان است

مـــاه شـــب زنــده داري عـشــاق                 مــاه بــيــدار بــاش وجــدان است

مـــاه اشــك و خـروش و ناله و آه                 راه برگــشت هــر پــشيمان است

مــــاه آســـايــش قــلــوب بــشــر                 مــاه پــالايــش تـــن و جــان است

رمضــان چــشمــه عـطــاي خـــدا                 ماه عفو و گذشت و غفــران است

رمــضــان رهــنـــمــا و راه گــشــا                 بهــر گــم گـشتگان حـيــران است

رمــضــان شــاخساري از طــوبـي                غرفه اي از بــهشـت رضوان است

رمــضــان بــارگــــاه (بــســم ا...)                جلــوگاه (رحيـم) و (رحمان) است

مــاه تـــحصيــل دانــش و تــقــوي                گــاه تــطهـيــر و راه ايــمـان است

عيــــد مســعــود زاد روز حــســن                روز پــر فــيــض نــيــمــه آن است

شــب قــدرش ســلام بــر مــهدي                 تــا بــه فـجرش كه نور باران است

مـــغــرب آفــتــاب عــمــر عــلـــي                  مشــرق مــــاهتــــاب قــرآن است

در چــنين مه كه انس و جان يارب                بر سر سفــره تــو مــهــمـان است

نظـــري ســوي دردمنــدان كــــن                  اي كــه نــامـت شفا و درمان است

بــــارالــها بــــه درگــه كــــرمـــت                 سائــل خــستــه دل فـراوان است

واي بــر حـال آن كسي كه حسان                 خــصــم قــرآن و يـار شيطان است

نوری ز پشت ابر

 

نــوری ز پـشـت ابـر هـزاران ستاره خواب

دستی به دست پنجره، چشمی بر آفتاب

آرامـــش نـگـاه مـن از لـحـظـه‏ی غـــروب

در خـواهـش طـلـوع تـو ای مـاه در نـقاب!

چشمی سیاه، بارش سبزی گرفته است

امــا کـویــر، غـیــر تــو را نـشـنـود جــواب

عـالـم بـه تـنـگ مـاهی ظلمت اسیر شد

دریــا! بــیــا و مـاهـی خود را رسان به آب

بـلـبـل سکـوت کـرده، کـبـوتر شکسته‎بال

طـاووس پـر گـشـا کـه جهـان را نمانده تاب

صـحـرای تشنه، گرگ گرسنه، هزار میش

باران! تو راست‏ بارش و چوپان! تو را شتاب

 

آئين عشق ورزي

« عشق ‏» ، اكسيرى است كه دلها را قيمتى مى‏سازد.

هر عضوى ، عيب خاص خود را دارد.

چشم معيوب ، نابيناست و گوش معيوب ناشنوا.

عيب دست و پا، كج‏بودن و فلج‏بودن است،

اما عيب «دل‏»، تهى بودن از «محبت‏» است.

محبت، دل را مقدس و با ارزش مى‏سازد ، اما كدام محبت و عشق‏نسبت‏ به چه چيز و چه كس؟

خانه دل ، بايد در اختيار محبتى قرار گيرد كه محبوب ، ارزش عشق‏ورزيدن و دل دادن و جان باختن و از خود گذشتن را داشته باشد.

اين كلام، شعر و توصيف نيست، حقيقت زندگى و حقيقت‏ديندارى‏است.

اسلام، «مكتب حب‏» و آيين «عشق ورزى‏» است، اما نسبت‏به آنكه‏بيرزد.

اگر «معرفت‏»، پايه « محبت‏ » باشد، محبوب برتر، محرم راز و انيس دل‏مى‏شود.

«دل سرا پرده محبت اوست...»

كسى عاشق خدا مى‏شود كه خدا را بشناسد ، خوبي ها، احسان ها، نوازش ها،بزرگواري ها و نعمت هايش را بشناسد.

و گرنه، از جان بى معرفت، چه انتظارى براى « عشق خدا » داشتن و « محبوب ترين ‏» را برگزيدن؟!

قلب سليم از كدورت هاى خودخواهى و غرور ، مى‏تواند بسترى براى‏استقرار « محبت عارفانه‏ » باشد.

دلى كه پر از تمنيات شيطانى و عشق به كامجوييهاى حيوانى باشد ، ديگر ظرفيتى براى عشق پاك و آسمانى نخواهد داشت.

اگر كسى راست‏بگويد كه عاشق خدا و اولياء الله است، اين عشق‏صادق او را مى‏سازد و مى‏پرورد و پيراسته و آراسته مى‏كند و به همسويى وهم خطى و همگامى و همدلى با محبوب مى‏كشاند.

اما... كجاست آن عشق صادق، و آن صداقت در عشق؟!

دلى كه طعم محبت‏خدا و اولياء را بچشد، محال است كه جايگزين‏ديگرى براى آن برگزيند.

اين سخن امام سجادعليه السلام در «مناجات محبين‏» است كه:

«خدايا كيست كه طعم شيرين محبتت را چشيد و جز تو محبوب ديگرى‏برگزيد...»

گرچه عشق، كمى بدنام و متهم شده است، ولى اگر «معشوق‏»، شايسته‏و ارزنده باشد و عشق، «صادق‏» و راستين، مى‏تواند سازنده انسان وزلال‏كننده روح و بالا برنده جان باشد.

عشق، به همرنگى و همراهى مى‏كشاند. و ايثار و گذشت و فداكارى‏مى‏آورد.

عشق، رها كردن « خود » و خواسته‏ها و پسندهاى خود ، در پاى « اراده‏محبوب ‏» و « پسند معشوق ‏» مى‏آموزد.

ولى... تا آن محبوب و دلبر، چه و كه باشد.

سخن از « محبت‏خدا » بسيار گفته مى‏شود ، ولى اين گوهر نفيس كجا ونزد چه كسى است؟

اولياء الهى، پيوسته از خدا، اين عشق را خواسته و آرزو كرده‏اند.

راستى!... چه لذتى دارد كه انسان هم عاشق خدا باشد، هم معشوق او.هم حبيب باشد، هم محبوب، محبت دوجانبه و از دو سو (يحبهم ويحبونه).

اگر ذره‏اى از آتش اين عشق در خرمن جان افتد ، مى‏سوزاند و خاكسترمى‏كند و از عاشق، سلب جهت كرده، عقربه دل و جانش را رو به سوى‏معشوق مى‏گرداند.

امام عارفان و عاشقان، حضرت سجادعليه السلام در «مناجات محبين‏»مى‏فرمايد:

«خدايا! از تو محبت دوستدارانت را مى‏خواهم و عشق هر كارى كه مرا به‏قرب تو برساند. مى‏خواهم كه عشق خودت را نزد من محبوب‏تر از جزخودت قرار دهى، عشقم را به تو، رهنماى به سوى رضوانت قرار دهى واشتياقم را به تو ، عامل ترك گناه سازى. خدايا!... منت نه، به من بنگر، با چشم دوستى و نگاه عاشقانه مرا بنگر، از من روى بر مگردان...».

آيا عشقى كه انسان را به «رضاى الهى‏» بكشاند و شوقى كه از«عصيان‏» باز دارد ، سازنده نيست؟!

خدايا، جرقه‏اى از اين آتش در جانمان بيفكن، تا بسوزيم و بسازيم و به‏مقام «رضا» برسيم و «قرار» بگيريم.

«رضا»، ثمره محبت است. «محبت‏» هم ميوه درخت‏يقين است.

از برجسته‏ترين خصال اخلاقى و سلوك روحى، «رضا» است.

آنكه در پس جلوه‏هاى ظاهرى دنيا و صحنه‏هاى مشهود و علل واسباب پيدا، به تدبير و اراده‏اى پنهان هم عقيده دارد و «مشيت الهى‏» رادر وراى تقديرات مى‏بيند ، نسبت‏به آنچه پيش مى‏آيد ، با خوش‏بينى‏برخورد مى‏كند.

صاحب «رضا» از آرامش روحى و طمانينه برخوردار است.

كسى هم كه به زمين و زمان و خدا و خلق خدا بدبين است و به ديده‏«عدم رضا» مى‏نگرد، پيوسته در رنج و حزن و اندوه است.

آنكه «يقين‏» و «محبت‏» دارد، «رضا» هم دارد، حتى از رنج و بلا،«لذت‏» هم مى‏برد.

اين ديگ ز خامى است كه در جوش و خروش است     چون پخته شد و لذت دم ديد، خموش است

ريشه بسيارى از افسردگي ها و غصه‏ها، كمبود يا نبود ايمان و يقين وعشق به حيات و حيات آفرين است. اين كاستى، سبب مى‏شود آدمى خود را از كائنات، « طلبكار » بداند و چون چرخش روزگار به كام دل و بر وفق‏مرادش نباشد ، زبان به گلايه و شكوه بگشايد.

اولياء خدا راحت جسم و جان را در گوهر «رضا» مى‏جستند.

به فرموده مولايمان على‏عليه السلام: «ارض، تسترح‏»

راضى باش، تا راحت و آسوده شوى.

در معيشت و رزق و روزى هم، آنكه به قسمت‏خدايى رضا باشد ، آسوده‏دل و راحت است. آنكه راضى نيست، اندوههاى جانكاه دارد.

ثمره قلبى و آثار مشهود و محسوس رضا، راحتى جسم و جان است واين كلام حضرت صادق‏عليه السلام است.

چه دارويى ثمربخش‏تر از « رضا »، براى غم زدايى سراغ داريد؟

به فرموده امام على‏عليه السلام:

«الرضا ينفى الحزن‏».

رضامندى، اندوه را مى‏زدايد.

بندگى خدا كردن و به ولايت او گردن نهادن و محبت او را در عمق جان‏داشتن و به وعده‏ها و گفته‏هاى حضرت حق، باور و يقين داشتن، بوستان‏وجودمان را از گلهاى « رضا » خرم مى‏سازد.

و اگر « او » از انسان راضى باشد و چيزى را براى وى بپسندد ، چه لذتى‏بالاتر از رضامندى به رضاى حق؟!

فضیلت و اعمال ماه مبارك رجب

ماه رجب و ماه شعبان و ماه رمضان شرافت زیادی دارند و در فضیلت آنها روایات بسیاری وارد شده است. از حضرت رسول (صلى الله علیه و آله) روایت شده كه: ماه رجب ماه بزرگ خدا است و ماهى در حرمت و فضیلت به آن نمى‏رسد و جنگیدن با كافران در این ماه حرام است و رجب ماه خدا است و شعبان ماه من است و ماه رمضان ماه امت من است كسى كه یك روز از ماه رجب را روزه بگیرد، موجب خشنودى خدای بزرگ می‌گردد و غضب الهى از او دور می گردد و درى از درهاى جهنم بر روى او بسته گردد. از حضرت موسى بن جعفر(علیهماالسلام) روایت شده است كه: هر كس یك روز از ماه رجب را روزه بگیرد، آتش جهنم یك سال، از او دور شود و هر كس سه روز از آن را روزه بگیرد بهشت بر او واجب می گردد.و همچنین فرمود كه: رجب نام نهرى است در بهشت که از شیر سفیدتر و از عسل شیرین‏تر است. هر كس یك روز از رجب را روزه بگیرد البته از آن نهر بیاشامد.

از امام صادق(علیه السلام) روایت است كه حضرت رسول اکرم( صلى الله علیه و آله) فرمود كه: ماه رجب ماه استغفار امت من است پس در این ماه بسیار طلب آمرزش كنید كه خدا آمرزنده و مهربان است و رجب را "أصب" مى‏گویند زیرا كه رحمت خدا در این ماه بر امت من بسیار ریخته مى‏شود پس بسیار بگوئید: «أَسْتَغْفِرُ اللهَ وَ أَسْأَلُهُ التَّوْبَةَ». ابن بابویه از سالم روایت كرده است كه گفت: در اواخر ماه رجب كه چند روز از آن مانده بود، خدمت امام صادق(علیه السلام)رسیدم. وقتی نظر مبارك آن حضرت بر من افتاد فرمود كه آیا در این ماه روزه گرفته‏اى؟ گفتم نه والله اى فرزند رسول خدا. فرمود كه آنقدر ثواب از تو فوت شده است كه قدر آن را به غیر از خدا كسى نمى‏داند به درستى كه این ماهى است كه خدا آن را بر ماه‌هاى دیگر فضیلت داده و حرمت آن را عظیم نموده و گرامی داشتن روزه دار را در این ماه بر خود واجب گردانیده است.پس گفتم یابن رسول الله اگر در باقیمانده این ماه روزه بدارم آیا به بعضى از ثواب روزه‏داران آن نائل مى‏گردم؟ فرمود: اى سالم هر كس یك روز از آخر این ماه را روزه بدارد خدا او را ایمن گرداند از شدت سكرات مرگ و از هول بعد از مرگ و از عذاب قبر و هر كس دو روز از آخر این ماه را روزه بگیرد از صراط به آسانى بگذرد و هر كس سه روز از آخر این ماه را روزه بگیرد ایمن گردد از ترس بزرگ روز قیامت و از شدت‌ها و هول‌هاى آن روز و برات بیزارى از آتش جهنم به او عطا كنند. و بدان كه براى روزه ماه رجب فضیلت بسیار وارد شده است و روایت شده كه اگر شخصی قادر بر آن نباشد هر روز صد مرتبه این تسبیحات را بخواند تا ثواب روزه آن را دریابد: سُبْحَانَ الْإِلَهِ الْجَلِیلِ سُبْحَانَ مَنْ لا یَنْبَغِى التَّسْبِیحُ إِلا لَهُ سُبْحَانَ الْأَعَزِّ الْأَكْرَمِ سُبْحَانَ مَنْ لَبِسَ الْعِزََّ وَ هُوَ لَهُ أَهْلٌ .

اعمال مشترك ماه مبارک رجب

اینها اعمالی است كه انجام دادن آنها متعلق به همه ماه است و اختصاصى به روز معینی ندارد و آن چند مورد است :1- در تمام ایام ماه رجب دعای ذیل را که روایت شده امام زین العابدین(علیه السلام) در حجر در غره خواندند، خوانده شود:

"یَا مَنْ یَمْلِكُ حَوَائِجَ السَّائِلِینَ وَ یَعْلَمُ ضَمِیرَ الصَّامِتِینَ لِكُلِّ مَسْأَلَةٍ مِنْكَ سَمْعٌ حَاضِرٌ وَ جَوَابٌ عَتِیدٌ اللَّهُمَّ وَ مَوَاعِیدُكَ الصَّادِقَةُ وَ أَیَادِیكَ الْفَاضِلَةُ وَ رَحْمَتُكَ الْوَاسِعَةُ فَأَسْأَلُكَ أَنْ تُصَلِّىَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أَنْ تَقْضِىَ حَوَائِجِى لِلدُّنْیَا وَ الْآخِرَةِ إِنَّكَ عَلَى كُلِّ شَىْ‏ءٍ قَدِیرٌ ."

2- دعایی را كه از امام صادق(علیه السلام) روایت شده، خوانده شود:

«خَابَ الْوَافِدُونَ عَلَى غَیْرِكَ وَ خَسِرَ الْمُتَعَرِّضُونَ إِلا لَكَ وَ ضَاعَ الْمُلِمُّونَ إِلا بِكَ وَ أَجْدَبَ الْمُنْتَجِعُونَ إِلا مَنِ انْتَجَعَ فَضْلَكَ بَابُكَ مَفْتُوحٌ لِلرَّاغِبِینَ وَ خَیْرُكَ مَبْذُولٌ لِلطَّالِبِینَ وَ فَضْلُكَ مُبَاحٌ لِلسَّائِلِینَ وَ نَیْلُكَ مُتَاحٌ لِلْآمِلِینَ وَ رِزْقُكَ مَبْسُوطٌ لِمَنْ عَصَاكَ وَ حِلْمُكَ مُعْتَرِضٌ لِمَنْ نَاوَاكَ عَادَتُكَ الْإِحْسَانُ إِلَى الْمُسِیئِینَ وَ سَبِیلُكَ الْإِبْقَاءُ عَلَى الْمُعْتَدِینَ اللَّهُمَّ فَاهْدِنِى هُدَى الْمُهْتَدِینَ وَ ارْزُقْنِى اجْتِهَادَ الْمُجْتَهِدِینَ وَلا تَجْعَلْنِى مِنَ الْغَافِلِینَ الْمُبْعَدِینَ وَ اغْفِرْ لِى یَوْمَ الدِّینِ .»

3- از امام صادق (علیه السلام) روایت شده كه در ماه رجب این خوانده شود:

«اللَّهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُكَ صَبْرَ الشَّاكِرِینَ لَكَ وَ عَمَلَ الْخَائِفِینَ مِنْكَ وَ یَقِینَ الْعَابِدِینَ لَكَ اللَّهُمَّ أَنْتَ الْعَلِىُّ الْعَظِیمُ وَ أَنَا عَبْدُكَ الْبَائِسُ الْفَقِیرُ أَنْتَ الْغَنِىُّ الْحَمِیدُ وَ أَنَا الْعَبْدُ الذَّلِیلُ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ امْنُنْ بِغِنَاكَ عَلَى فَقْرِى وَ بِحِلْمِكَ عَلَى جَهْلِى وَ بِقُوَّتِكَ عَلَى ضَعْفِى یَا قَوِىُّ یَا عَزِیزُ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الْأَوْصِیَاءِ الْمَرْضِیِّینَ وَ اكْفِنِى مَا أَهَمَّنِى مِنْ أَمْرِ الدُّنْیَا وَ الْآخِرَةِ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ.»

قابل توجه است که ادعیه دیگری نیز برای این ماه عزیز ذکر شده است که می‌توانید به مفاتیح الجنان مبحث اعمال ماه رجب رجوع نمایید .4- از حضرت رسول اکرم(صلى الله علیه و آله) روایت شده كه: هر كس در ماه رجب صد مرتبه بگوید: «أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ الَّذِى لا إِلَهَ إِلا هُوَ وَحْدَهُ لا شَرِیكَ لَهُ وَ أَتُوبُ إِلَیْهِ» و آن را به صدقه ختم فرماید حق تعالى براى او به رحمت و مغفرت و كسى كه چهار صد مرتبه بگوید بنویسد براى او اجر صد شهید عطا فرماید.5- از نبی مکرم اسلام روایت است: كسى كه در ماه رجب هزار مرتبه "لا إِلَهَ إِلا اللهُ" بگوید خداوند عز و جل براى او صد هزار حسنه عطا کند و براى او صد شهر در بهشت بنا فرماید .6- روایت است كسى كه در رجب در صبح هفتاد مرتبه و در شب نیز هفتاد مرتبه بگوید: "أَسْتَغْفِرُ اللهَ وَ أَتُوبُ إِلَیْهِ" و پس از اتمام ذکر، دست‌ها را بلند كند و بگوید: "اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِى وَ تُبْ عَلَىَّ" اگر در ماه رجب بمیرد خدا از او راضى باشد و به بركت ماه رجب، آتش او را مس نكند . 7- در کل این ماه هزار مرتبه ذکر: أَسْتَغْفِرُ اللهَ ذَا الْجَلالِ وَ الْإِكْرَامِ مِنْ جَمِیعِ الذُّنُوبِ وَ الْآثَامِ " گفته شود؛ تا خداوند رحمان او را بیامرزد .8- سید بن طاووس در اقبال از حضرت رسول اکرم(صلى الله علیه و آله) فضیلت بسیاری براى خواندن سوره قل هو الله أحد نقل کرده است که ده هزار مرتبه یا هزار مرتبه یا صد مرتبه در این ماه تلاوت شود. و نیز روایت كرده كه هر كس در روز جمعه ماه رجب صد مرتبه سوره قل هو الله أحد را بخواند براى او در قیامت نورى شود كه او را به بهشت بكشاند. 9- سید بن طاووس از حضرت رسول اکرم(صلى الله علیه و آله) روایت كرده كه: هر كس در روز جمعه ماه رجب، مابین نماز ظهر و عصر، چهار ركعت نماز بگزارد و در هر ركعت حمد یك مرتبه و آیة الكرسى هفت مرتبه و قل هو الله أحد پنج مرتبه بخواند، و  سپس ده مرتبه بگوید: «أَسْتَغْفِرُ اللهَ الَّذِى لا إِلَهَ إِلا هُوَ وَ أَسْأَلُهُ التَّوْبَةَ» حق تعالى براى او از روزى كه این نماز را گزارده تا روزى كه بمیرد هر روز هزار حسنه به او عطا فرماید، و او را به هر آیه‌ای كه خوانده شهرى در بهشت از یاقوت سرخ و به هر حرفى قصرى در بهشت از دُرّ سفید دهد و تزویج فرماید او را حورالعین و از او راضى شود .10- سه روز از این ماه را كه پنجشنبه و جمعه و شنبه باشد روزه گرفته شود. زیرا كه روایت شده هر كس در یكى از ماه‌هاى حرام، این سه روز را روزه بدارد حق تعالى براى او ثواب نهصد سال عبادت بنویسد. 11- از حضرت رسول اکرم(صلی الله علیه و آله) روایت شده است كه: هر كس در یك شب از شب‌هاى ماه رجب ده ركعت نماز به این نحو که در هر ركعت حمد و قل یا ایها الكافرون یك مرتبه و توحید سه مرتبه بخواند، خداوند گناهان او را می‌آمرزد.

        برگرفته از مفاتیح الجنان

آرزوهاى دراز! 

« آرزوهاى دور و دراز » و به تعبير ديگر « طول امل » از مهمترين رذايل اخلاقى است كه انسان را به  

انواع گناهان آلوده مى‏كند، از خدا دور مى‏سازد، به شيطان نزديك مى‏كند و گرفتار عواقب خطرناكى مى‏سازد.  

البته اصل «آرزو و اميد» نه تنها مذموم و نكوهيده نيست، بلكه نقش بسيار مهمى در حركت چرخهاى زندگى  

و پيشرفت در جنبه‏هاى مادى و معنوى بشر دارد.  

اگر اميد و آرزو در دل «مادر» نباشد هرگز فرزندش را شير نمى‏دهد و انواع زحمتها و ناراحتىها را براى  

پرورش او تحمل نمى‏نمايد، همان گونه كه در حديث معروف نبوى آمده است: «الامل رحمة لاُمتى و لولا  

الامل ما رضعت والدة ولدها و لا غرس غارس شجرها!؛ اميد و آرزو، رحمت‏ براى امت من است و اگر اميد  

و آرزو نبود هيچ مادرى فرزندش را شير نمى‏داد و هيچ باغبانى نهالى نمى‏كاشت». ¹ 

كسى كه يقين كند مثلا امروز روز آخر زندگى اوست‏يا در آينده بسيار نزديكى از دنيا مى‏رود، دست از همه  

كار مى‏شويد و در واقع موتور زندگى او خاموش مى‏شود و چرخهاى آن از كار مى‏افتد و شايد يكى از دلايل  

مخفى بودن پايان عمر هر كس همين باشد كه چراغ پر فروغ اميد و آرزو در دلش خاموش نشود و به  

تلاشهاى زندگى ادامه دهد.  

آرزو و اميد نه تنها مذموم و نكوهيده نيست، بلكه نقش بسيار مهمى در حركت چرخهاى زندگى و پيشرفت در  

جنبه‏هاى مادى و معنوى بشر دارد  

همان گونه كه در حديثى از حضرت مسيح عليه‌السلام  مى‏خوانيم: «در جايى نشسته بود و پيرمردى را  

مشاهده كرد كه با كمك بيل به شكافتن زمين مشغول است (و تلاش گرم و مستمرى براى كار كشاوزى دارد)  

حضرت مسيح عليه‌السلام  به پيشگاه خدا عرضه داشت: «خداوندا اميد و آرزو را از او برگير!» ناگهان  

پيرمرد بيل را به كنارى انداخت و روى زمين دراز كشيد و خوابيد، كمى بعد حضرت مسيح عليه‌السلام   

عرضه داشت: «بارالها! اميد و آرزو را به او بازگردان!» ناگهان  

مشاهده كرد كه پيرمرد برخاست و دوباره مشغول فعاليت و كار شد! حضرت مسيح عليه‌السلام  از او سؤال

كرد كه من دو حال مختلف از تو ديدم، يك بار بيل را به كنار افكندى و روى زمين خوابيدى، بار ديگر ناگهان

برخاستى و مشغول كار شدى! چرا؟ 

پيرمرد گفت: « اول فكر كردم من پير و ناتوانم و آفتاب لب بامم، امروز بميرم يا فردا خدا مى‏داند، چرا اين

همه به خود زحمت دهم و اين همه تلاش كنم؟ بيل را به كنار انداختم و بر زمين خوابيدم!  

ولى چيزى نگذشت كه اين فكر به خاطرم آمد كه از كجا معلوم من سالهاى زيادى زنده نمانم؟ افرادى مثل من  

بودند و سالها عمر كردند، انسان تا زنده است زندگى آبرومند مى‏خواهد و بايد براى خود و خانواده‏اش تلاش

كند، برخاستم و بيل را گرفتم و مشغول كار شدم». ² 

به همين دليل براى ايجاد تحرك بيشتر در گروه‏هاى مختلف اجتماعى بايد اميد به آينده را در دل آنها زنده نگه  

داشت.  

ولى همين اميد و آرزو كه رمز حركت و تلاش انسانهاست و مانند قطرات حياتبخش باران، سرزمين دل  

انسان را زنده نگه مى‏دارد، اگر از حد بگذرد به صورت سيلابى ويرانگر در مى‏آيد و همه چيز را با خود  

مى‏برد و سرانجام انسان را غرق دنياپرستى و ظلم و جنايت و گناه مى‏كند.  

شديدترين چيزى كه از آن بر شما مى‏ترسم دو خصلت است: پيروى از هوا و هوس و آرزوى طول و دراز 

به همين دليل پيامبر اكرم صلي‌الله‌عليه‌و‌آله  «طول امل» را يكى از دو دشمن بسيار خطرناك براى انسانها  

شمرده و فرموده است: «خصلتان اتباع الهوى و طول الامل، فاما اتباع الهوى فانه يعدل عن الحق، اما طول  

الامل فانه يحبب الدنيا؛ شديدترين چيزى كه از آن بر شما مى‏ترسم دو خصلت است: پيروى از هوا و آرزوى  

طول و دراز؛ زيرا هواپرستى شما را از حق بازمى‏دارد و اما آرزوى دور و دراز شما را حريص بر دنيا  

مى‏كند». ³ 

شبيه همين معنى با كمى تفاوت در نهج البلاغه از اميرمؤمنان على عليه‌السلام  آمده است. ⁴ 

با اين اشاره، سراغ آيات قرآن مي‌رويم و نتيجه «آرزوهاي دراز» را در سرنوشت اقوام پيشين و انسانها به  

طور كلى مورد بررسى قرار مى‏دهيم:  

1- و به خاطر بياوريد كه خداوند شما را جانشينان قوم «عاد"قرار داد و در زمين مستقر ساخت كه در  

دشتهايش، قصرها براى خود بنا مى‏كنيد و در كوهها براى خود خانه‏ها مى‏تراشيد! بنابراين نعمت‏هاى خدا را  

متذكر شويد و در زمين به فساد نكوشيد. ⁵

2- آيا شما بر هر مكان مرتفعى نشانه‏اى از روى هوا و هوس مى‏سازيد؟! - و قصرها و قلعه‏هاى زيبا و  

محكم بنا مى‏كنيد، شايد در دنيا جاودانه بمانيد؟! 6 

3- (منافقان) آنها را صدا مى‏زنند «مگر ما با شما نبوديم؟! مى‏گويند «آرى ولى شما خود را به هلاكت  

افكنديد و انتظار(مرگ پيامبر را) كشيديد و(در همه چيز) شك و ترديد داشتيد و آرزوهاى دور و دراز شما را  

فريب داد تا فرمان خدا فرارسيد و شيطان فريبكار(نيز) شما را در برابر (فرمان) خداوند فريب داد! ⁷ 

براى ايجاد تحرك بيشتر در گروه‏هاى مختلف اجتماعى بايد اميد به آينده را در دل آنها زنده نگه داشت 

4- آيا وقت آن نرسيده است كه دلهاى مؤمنان در برابر ذكر خدا و آنچه از حق نازل كرده است‏ خاشع گردد؟!  

و مانند كسانى نباشند كه در گذشته به آنها كتاب آسمانى داده شد، سپس زمانى طولانى بر آنها گذشت و  

قلب‏هايشان قساوت پيدا كرد و بسيارى از آنها گنهكارند! ⁸ 

5- بگذار آنها بخورند و بهره گيرند و آرزوها آنان را غافل سازد ولى به زودى خواهند فهميد! ⁹ 

6- آيا آنچه انسان تمنا دارد به آن مى‏رسد؟! - در حالى كه آخرت و دنيا از آن خداست! ¹⁰ 

7- واى بر هر عيب جوى مسخره كننده‏اى! - همان كس كه مال فراوانى جمع آورى و شماره كرده(بى آنكه  

مشروع و نامشروع آن را حساب كند)! - او گمان مى‏كند كه اموالش او را جاودانه مى‏سازد! ¹¹ 

8- كسانى كه بعد از روشن شدن هدايت براى آنها، پشت به حق كردند، شيطان اعمال زشتشان را در  

نظرشان زينت داده و آنان را با آرزوهاى طولانى فريفته است! ¹²

^{منبع :تبیان}

                                     

                                                      در وصف بهار از زبان سعدی

 

 

بامدادی که تفاوت نکند لیل و نهار

خوش بود دامن صحرا و تماشای بهار

صوفی از صومعه گو خیمه بزن بر گلزار

که نه وقتست که در خانه بخفتی بیکار

بلبلان وقت گل آمد که بنالند از شوق

نه کم از بلبل مستی تو، بنال ای هشیار

آفرینش همه تنبیه خداوند دلست

دل ندارد که ندارد به خداوند اقرار

 

                                                                 

 

این همه نقش عجب بر در و دیوار وجود

هر که فکرت نکند نقش بود بر دیوار

کوه و دریا و درختان همه در تسبیح‌اند

نه همه مستمعی فهم کنند این اسرار

خبرت هست که مرغان سحر می‌گویند

آخر ای خفته سر از خواب جهالت بردار

هر که امروز نبیند اثر قدرت او

غالب آنست که فرداش نبیند دیدار

 

 

                                                                

تا کی آخر چو بنفشه سر غفلت در پیش

حیف باشد که تو در خوابی و نرگس بیدار

کی تواند که دهد میوه‌ی الوان از چوب؟

یا که داند که برآرد گل صد برگ از خار

وقت آنست که داماد گل از حجله‌ی غیب

به در آید که درختان همه کردند نثار

آدمی‌زاده اگر در طرب آید نه عجب

سرو در باغ به رقص آمده و بید و چنار

 

                                               

             

باش تا غنچه‌ی سیراب دهن باز کند

بامدادان چو سر نافه‌ی آهوی تتار

مژدگانی که گل از غنچه برون می‌آید

صد هزار اقچه بریزند درختان بهار

باد گیسوی درختان چمن شانه کند

بوی نسرین و قرنفل بدمد در اقطار

ژاله بر لاله فرود آمده نزدیک سحر

راست چون عارض گلبوی عرق کرده‌ی یار

 

 

                                                                  

 

باد بوی سمن آورد و گل و نرگس و بید

در دکان به چه رونق بگشاید عطار؟

خیری و خطمی و نیلوفر و بستان افروز

نقشهایی که درو خیره بماند ابصار

ارغوان ریخته بر دکه خضراء چمن

همچنانست که بر تخته‌ی دیبا دینار

این هنوز اول آزار جهان‌افروزست

باش تا خیمه زند دولت نیسان و ایار

   شاعر: ژوليده نيشابوري

                                           انتظار بالاترین عبادت!

  حضرت علی (ع) فرمود:"انتظار ظهور مهدی بالاترین عبادت است " کسی که منتظر امام زمان (عج) است

  دلش پر از امید است و میداند خداوند روزی نجات بخش جهان را می فرستد.  کسی که منتظر امام  زمان

(عج) است فکر میکند که برای آماده کردن حکومت امام مهدی (حج) چه میتواند بکند . کسی که منتظر امام

 مهدی (عج) است مشکلات و گرفتاریها را ساده و کوچک میبیند و عقیده دارد " در سایه هر مشکلی آسانی

 هست. کسی که منتظر امام زمان (عج) است دوست دارد"  سر باز فداکار باشد و چون میداند که امام زمان

  (عج) او را میبیند " اخلاقش را اصلاح و قلبش را پاک میکند. کسی که منتظر امام زمان (عج) است عقیده 

 دارد  به دست حضرت مهدی (عج) قانونهای قران اجرا خواهد شد. به همین خاطر قران را دوست دارد "

 آن را تلاوت میکند  و حفظ میکند" به آیاتش عمل میکند و به دیگران یاد میدهد .کسی که منتظر امام زمان

 (عج)  است " مثل  یک عاشق سر گردان به دنبال امام میگردد و آرزو دارد روی ماهش را ببیند. کسی که

 منتظر امام زمان (عج) است اماده جانبازی در راه ان امام است و فقط  منتظر است که امام به او  فرمان 

 جهاد بدهد. کسی که منتظر امام زمان (عج) است از همه قدرتها ناامید است و فقط به قدرت خدا دل بسته

 است . کسی که منتظر امام زمان (عج)  است به غیب  و کمکهای آسمانی عقیده دارد . کسی که منتظر امام

 زمان (عج) است " می داند که این دنیا صاحب دارد .

                                               غیبت امام "امتحان مردم

خداوند مسلمانها را در زمان غیبت امام زمان عج امتحان میکند" تا معلوم شود آیا در اعتقاداتشان محکم و

استوار هستند؟  آیا در مقابل دشمنان مثل شیر می خروشند؟

ایا دنیا را برای آمدن امام زمان آماده می کنند ؟

راستی چه امتحان بزرگی!

منبع: تبیان 

خطبه غديريه اميرمؤمنان(عليه السلام)

در زمان حكومت

در دوره حاكميت على بن‏ ابى‏طالب(عليه السلام) عيد غدير با روز جمعه مصادف شد. مسلمانان حضور

چشم‏گيرى در نماز جمعه داشتند. حضرت علي(عليه السلام) براى اقامه نماز جمعه و خواندن خطبه‏هاى آن در

برابر مردم قرار گرفت. حسين بن ‏على(عليهماالسلام) مى‏گويد: پنج ساعت از روز گذشته بود (قبل از اذان

ظهر)، كه پدرم خطبه‏ها را آغاز كرد. او نخست به حمد و ثناى خداوند پرداخت، صفات ربوبى‏اش را برشمرد،

حاكميت مطلق را از آن وى دانست، نعمت‏هايش را مورد توجه قرار داد و بعد خطاب به مردم فرمود:

خداوند تعالى امروز دو عيد بسيار بزرگ [جمعه و غدير] را براى شما در يك زمان قرار داده است؛ دو عيدى كه

هر يك فلسفه وجودى ديگرى را تكامل مى‏بخشد و به وسيله هر يك هدايت در ديگرى اثر مى‏بخشد... سپس

فرمود: توحيد و ايمان به يگانگى خداوند پذيرفته نمى‏شود مگر با اعتراف به نبوت پيامبرش محمد(صلي الله

عليه و آله) و دين و شريعت محمد(صلي الله عليه و آله) پذيرفته نمى‏شود مگر با قبول ولايت امر كسى كه خدا

فرمان ولايتش را داده است؛ و همه اين امور سامان نمى‏پذيرد مگر بعد از توسل و تمسك به اهل ولايت.

غدير از نگاه مولى الموحدين على(عليه السلام)

سپس فرمود: خداوند در روز غدير آنچه در باره منتخبين خود اراده كرد بر پيامبرش فرو فرستاد، به او فرمان

داد تا ولايت و وصايت را ابلاغ كند و مجال را از كافران و منافقان بگيرد نگران گزند دشمنان نباشد. روز غدير

قدر و منزلت بسيار دارد، در آن روز گشايش‌هاى الهى فرا رسيده و حجتش بر همه تمام شده است.

امروز روز روشنگرى و اظهار عقيده از جايگاه بلند و روشن است، امروز روز تكامل دين و روز وفاى به عهد

است. غدير روز((رسول الله صلي الله عليه و آله) و مشهود "على بن‏ابى‏طالب(عليه السلام)" است، روز در

هم ريختن پيمان‌هاى زير پرده كفر و نفاق است، روز آشكار شدن حقايق اصيل اسلام است، روز ذلت و خوارى

شيطان است، روز استدلال و برهان است، روز جدا شدن صفوف كسانى است كه آن را تكذيب مى‏كردند امروز

بزرگترين روزى است كه عده‏اى از شما از آن اعراض كرديد، روز هدايت و امتحان بندگان خداست، روز آشكار

شدن كينه‏هاى نهفته در دل‌ها و سينه‏هاست، روز عرضه نصوص [سخنان بدون ابهام پيامبر (صلي الله عليه و

آله)] بر افراد مؤمن و دلباخته [اهل الخصوص‏] است، غدير روز شيث پيامبر(عليه السلام) است، روز ادريس و

يوشع و شمعون و ...

منشور علوى(عليه السلام) در عيد غدير

اميرمؤمنان(عليه السلام) در قسمت آخر خطبه فرمود: رحمت خدا بر شما اى مسلمانان، بعد از برگشت از اين

اجتماع بزرگ امروز [غدير] را عيد بگيريد: [و با انجام امور ذيل آن را بزرگ بشماريد].

1) نعمت را بر افراد خانواده و خويشاوندانتان گسترش دهيد و نيكى و بخشش پيشه كنيد                   

2) به برادران دينى خويش به قدر توان نيكى و بخشش كنيد. و

3) خداى را در برابر نعمت‌هايى كه به شما ارزانى داشته، شكرگزار باشيد.

4) كنار يكديگر جمع شويد تا خداوند اجتماع شما را فراگير و گيراتر سازد.

5) به يكديگر نيكى كنيد تا خداوند به شما الفت و مهربانى بيشتر عنايت كند.

6) نعمت‏هاى الهى را به يكديگر تبريك و تهنيت گوييد همان طور كه خداوند [در اين روز] با اعطاى اجر و

ثوابى بيش از ديگر اعياد به شما تهنيت مى‏گويد. بعد فرمود: كمك‏هاى مالى به ديگران در امروز (غدير) به

اموالتان بركت مى‏بخشد و بر عمرتان مى‏افزايد: مهربانى به ديگران سبب رحمت و عنايات حق خواهد شد.

7) با خوش‏رويى و شادمانى يكديگر را در آغوش بگيريد.

8) خداوند را بر توفيقات خويش سپاس گوييد.

9) از فقرا و ضعيفانى كه چشم به كمك شما دارند ديدن كنيد، به زيارتشان برويد و با آنان در خوراكشان همراه

شويد. بعد حضرت فرمود: يك درهم كمك به فقرا در روز عيد غدير با دويست‏هزار درهم برابر است، بلكه بيشتر

خواهد بود.

10) وقتى يكديگر را ملاقات كرديد مصافحه كنيد، به هم تبريك بگوييد و سلام كنيد، كه پيامبر خدا (صلي الله

عليه و آله) به من چنين فرمان داد.

عید غدیر خم را بر همه مسلمین از صمیم قلب تبریک میگم .

                                       "بسم الله الرّحمن الرّحیم"

                                                      

                                         عیـــد قربـــــــــا ن

 

 

عید قربان گرچه آیین خلیل آزر اســـــــــت                                ملت اســــلام را امروز زیب و زیور اســــت

 

حبّذا عیدى كه سرخ از خون قربانــــــى او                              گونه اســـــلام و روى ملت پیــــــغمبر اســـــت

 

حبّذا روزى كه ابراهیم را در كوى دوســـت                            ذبح اسماعیل از یك گوسفند آسانتر اســــــــــت

 

حاجیان از جان چنان بوسند آن سنگ سیاه                            خانه حق را كه گویى خـال روى دلبر اســــــتت

 

سالى ار یك حج بود مر حاجیان را در حجاز                           در خراسان خلق را هر روزه حجّ اكبر اســـــت

 

خانه حق را اگر خواهى بپو راه حجــــــــاز                            ور بخواهى صاحب آن خانه در این كشور است

 

اندرین عیدى كه ملت را همه فرّ و بهـــــا                              از نو آیین ســــــنّت پاك خلــــــیل آزر اســــــت

 

سعى تو مشكور باد و حجّ تو مبرور بـــاد                             در حریمى كز شرافت كعبه را تاج سر اســــــت

               

 

                               فرارسیدن عید سعید قربان، عید ایمان، عید معرفت،                                          

                        

                          عید توحید و خداشناسی را به همه دوستان تبریک می گویم…                                     

    

                                                                                                                                          

"بسم الله الرّحمن الرّحیم" 

به نام "الله"ای است که عاشق است و معشوق است و خود،

حقیقت عشق است. عاشق، می‌فهمد که عاشق چه می‌گوید

و اگر انسان عاشق نباشد، معنای کلام خداوند پر محبت را درک نمی‌کند...

  "بسم الله الرّحمن الرّحیم"

چرا سوره‌های قرآن این طور شروع می‌شود؟

چرا با کلام دیگری آغاز نمی‌شود؟ دلیل تکرار پی‌در‌پی این آیه‌ی عاشقانه چیست؟

همین نشان می‌دهد که خدایی که اسلام از آن می‌گوید،

بیش از هر چیز و بیش از هر چیز دیگر مهربان و بخشنده است

 و چنین خدایی، از مؤمنان به خود، انتظار مهربانی و بخشودن دارد.

تأکید قرآن و اسلام بیش از هر چیز، آن است که

ای مردم محبت را دریابید و مهربانی کنید

...پس خدایی که در دل آیات قرآن نهفته است،

در اوّل و آخر مهربان و بخشنده است.

اگر صفت دیگری دارد، این ویژگی او حالتی است از محبت بی‌پایانش.

 خداوند عادل است، اما بخشش خود را بر عدالت خویش برتری می‌دهد...

این عدل عاملی است برای تحقق عشق و محبت خداوند، به همه‌ی مخلوقات خود...

خدای قهّار، همان خدای رحمان است. قهر او همان مهر اوست...

تلاش عاشق است برای نجات معشوق ...

عدلی که اساس آن محبت نباشد، از سنخ عدل الهی نیست.

خشم و قهری که باطن آن رحمت و محبت نباشد،

 نه خدایی است و نه برای خدا. خدا خواهانه نیست، نفسانی و خود‌خواهانه است...

پیام منحصر به فرد و اختصاصی اسلام، بعد از "لا اله الّا الله" که پیام مشترک ادیان است،

 "بسم الله الرّحمن الرّحیم" است و این به بشر می‌گوید:

اسلام دین رحمت است، نه خشونت

اسلام آیین محبت است، نه نفرت

خدایی که اسلام وصف‌اش می‌کند عاشق است

عاشق مخلوق خود است و او عاشق‌ترین است

"اَرحَم الرّاحمین" است

قرآن را با وضو باید گشود. ظاهر این وضو کار همگان است، اما باطن آن کار نوادر زمان است.

برای ورود به قرآن، باید با  "بسم الله الرّحمن الرّحیم"  وضو کرد

 و گرنه ورود به قرآن ممکن نیست.

وضوی ظاهری با آب است و وضوی باطنی با عشق است.

باید روح را با عشق شست تا بتوان به درون قرآن راه یافت

 و عمق قرآن را یافت.

باید به صفت رحمن و رحیم موصوف شد تا به ادراک وصفی که،

قرآن از خدا و حقیقت و زندگی دارد، نائل شد...

...کسی که عاشق نیست این خدا را نمی‌فهمد و بلکه از فهم و تجربه‌اش _

(که خود الله اکبر فهم ناپذیر است)_بسیار دور است.

کسی که عاشق نیست قرآن را نمی‌فهمد.

منظور آیات را در نمی‌یابد، چون نخست می‌گوید:

"بسم الله الرّحمن الرّحیم"

"وقتی می‌گویی به نام خداوند بخشنده‌ی مهربان،

نمی‌توانی با نفرت و بدی عمل کنی.

"اگر الآن بگویی به نام خداوند بخشنده، اگر به راستی بگویی،

 پس تو هم اکنون بخشنده‌ای. چون انسان همیشه شبیه همانی می‌شود

 که آن را می‌پرستد و تسلیم اوست.

"اگر خدای تو رحمان و رحیم است و اگر تو واقعاً چنین خدایی را می‌پرستی،

 پس تو هم باید رحمان و رحیم باشی. مشت،

نمونه‌ی خروار است و قطره می‌تواند از دریا خبر دهد.

"اگر تو مهربانی، پس معلوم است که خدایی هم که تو می‌پرستی مهربان است...

...اگر صفت خداوند تو، در تو نیست، پس به واقع  "او " خداوند تو نیست

 و تو خود را در اختیار جز "او" قرار داده‌ای و جز "او" را شنیده‌ای...

(از کتاب تفاسیر بسم الله/ برگرفته از تعالیم)

                  لطفا كسی به این سوالات  امام صادق جواب دهد!

                       

                                 اندرزهاى دهگانه

 

         مردى از امام صادق علیه السلام نصیحتی خواست! آن حضرت به او فرمودند:

           1   - اگر خداى تعالى روزى را به عهده گرفته است غصه خوردنت براى چیست؟!

بسم الله الرحمن الرحیم. 

گفتگو با خدا...

آقا بیا تا زندگی معنا بگیرد          شاید دعای مادرت زهرا بگیرد 

كسی نبود حرفهای مرا گوش كند.

من هم مثل همه به گاه بی كسی و ماندگی، سراغ خدا، خدای فراموش شده‌ی خویش را گرفتم.

همو كه هیچگاه مرا از یاد نمی‌برد!

* * * * *

گفتم: چقدر احساس تنهایی می‌كنم

گفتی: فَإِنِّی قَرِیبٌ؛ من كه نزدیكم !

گفتم: تو همیشه نزدیكی؛ من دورم... كاش می‌شد نزدیكت می‌شدم..

گفتی: وَ اذْكُر رَّبَّكَ فِی نَفْسِكَ تَضَرُّعاً وَ خِیفَةً وَ دُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَ الآصَالِ؛ هر صبح و

شام، خدایت را پیش خود، با بیم و كرنش، آهسته یاد كن

گفتم: این هم توفیق می‌خواهد!

گفتی:  أَلَا تُحِبُّونَ أَن یَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ؟ دوست ندارید خدا شما را ببخشد؟!

گفتم: معلوم است كه دوست دارم مرا ببخشی!

گفتی:  وَ اسْتَغْفِرُواْ رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوبُواْ إِلَیْهِ؛ پس از خدا خود بخواهید شما را ببخشد و آنگاه به سوی او

باز آیید

گفتم: با این همه گناه؟!... آخر چگونه؟

گفتی: أَلَمْ یَعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ هُوَ یَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ؟ مگر نمی‌دانید خداست كه توبه را از بنده‌هایش

قبول می‌كند؟!

 گفتم: دیگر روی توبه ندارم.

گفتی: اللَّهِ الْعَزِیزِ الْعَلِیمِ، غَافِرِ الذَّنبِ وَ قَابِلِ التَّوْبِِ؛ ولی خدا عزیزِ و داناست، او آمرزنده‌ی گناه است

و توبه پذیر.

گفتم: با این كوه گناه، برای كدام یك توبه كنم؟

گفتی: إِنَّ اللَّهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِیعًا؛ خدا همه‌ی گناهان را می‌بخشد

گفتم: یعنی دوباره بیایم؟ باز مرا می‌بخشی؟

گفتی: وَ مَن یَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ اللّهُ؛[چرا كه نه!] به جز خدا كیست كه گناهان را ببخشد؟

گفتم: نمی‌دانم چرا همیشه در مقابل این كلامت كم میاورم! آتشم می‌زند؛ ذوبم می‌كند؛ عاشق

می‌شم!  و ...  توبه می‌كنم

گفتی: إِنَّ اللّهَ یُحِبُّ التَّوَّابِینَ وَ یُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِینَ؛ [این را بدان كه] خدا توبه‌كنندگان و نیز آنانی كه به

دنبال پاكی‌اند را دوست دارد

 ناخواسته گفتم: اِلهی وَ رَبِّی مَن لِی غَیرُك؛ ای خدا و پروردكار من! [آخر] من جز تو كه را دارم؟

گفتی: أَلَیْسَ اللَّهُ بِكَافٍ عَبْدَهُ؛ خدا برای بنده‌اش كافی نیست؟

گفتم: در برابر این همه مهربانیت چه می‌توانم؟

گفتی: یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْرًا كَثِیرًا وَ سَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَ أَصِیلًا هُوَ الَّذِی یُصَلِّی عَلَیْكُمْ وَ م

َلَائِكَتُهُ لِیُخْرِجَكُم مِّنَ الظُّلُمَاتِ إِلَی النُّورِ وَ كَانَ بِالْمُؤْمِنِینَ رَحِیمًا؛ ای مؤمنان! خدا را بسیار یاد كرده و

صبح و شام تسبیحش كنید. او كسی است كه خود و فرشتگانش بر شما درود و رحمت می‌فرستند تا

شما را از تاریكیها به روشنایی آرند. كه خدا بر مؤمنان مهربان است.

با خودم گفتم: خداوند!... خالق هستی!... با فرشته‌هایش!... به ما درود می‌فرستند تا آدم شویم؟! ...

پس باید خود را ثابت كند كه شایسته‌ی سلام و درود عرشیانم.

باید گوهر درونم را از هرچه زنگار پاك كنم.

باید برخیزم كه تا الان هم دیر شده است.

چقدر من بعد از این كارهای شیرین دارم. 

* * * * * 

                                                        سعادت در رحم مادر    

     مادر استاد شهید (مطهری) که از زنان فهمیده و با سواد و سخنور روزگار ماست  ، در مورد شهیـد

     مطهری که فرزند چهارم ایشان بوده ، فرمود : در زمانی که استاد مطهری را هفت ماهه حامله بودم

     در خواب دیدم که در مسجد (فریمان) تمام زنان روستا نشسته انند و من نیز آنجا هســـتم یک دفعـه

     دیدم که خانمی بزرگوار و محترم که مقنعه داشت وارد شد ، در حالی که دو خانم دیگر همراه ایشان

     بودند. هر یک گلاب پاشی را در دست  داشتند .آن خانم با دو زن همراه خود گفـت  : "گلاب بریزیـد

     و آنها سر تمام زنها گلاب ریختند . وقتی به من رسیدند " سه دفعه روی سرم گلاب ریختند  .

     ترس مرا گرفت که نکند در امور دینی  و مذهبی ام کوتاهی کرده باـشم . ناگزیر از آن خانم پرسیـــدم

     چرا روی من سه بار گلاب پاشیدند؟ ایشان در جواب گفت : "برای آن جـنـــینی که در رحم شماســت.

     این بچه به اسلام خدمت های بزرگی خواهد کرد ." لذا وقتی مرتضی به دنیا آ مد " با بچه هــای دیگر

     فرق داشت " به طوری که در سه سالگی " کت مرا بر دوش می انداخت و با اتاقی در بسته  میرفـت

     و در حالی که آستین های کت به زمین میرسید " به نماز خواندن می پرداخت.

     رسول اکرم میفرماید : خوش بخت کسی است که در شکم مادر سعادتمند باشد . 

                                                   منبع :صد حکایت تربیتی

          سایت تبیان